بوى گفتم يكى از دو چشمانت كه آسيب ديده است ، قسم به خداوند متعال كه از روى شفقت و مهربانى به تو نصيحت مىكنم كه از چشم ديگرت مراقبت نما ، چه خوب بود در اين مراسم وقوف به عرفات از گريه و زارى مىكاستى . گفت : نه چنين است ، اى ابا محمد قسم به خداوند متعال در امروز اصلا براى خود دعا نكردم . به او گفتم : پس براى چه كسى دعاء نمودى ؟ گفت : براى برادران مؤمن ، زيرا از حضرت صادق عليه السلام شنيدم كه مىفرمود : كسى كه در غياب برادر مؤمن را دعا كند خداوند متعال بر او فرشته‌اى موكل كرده كه بوى مىگويد : و دو چندان براى تو مىباشد . لذا قصدم اين بود كه من براى برادران دعاء نموده و فرشته جهت من دعاء كند زيرا از دعاء خود در شك و ترديدم ولى در دعاء فرشته هيچ شك و ترديدى ندارم . ( كافى طبع جديد ج 4 ص 465 ح 9 ) متن : ثم يفيض أي ينصرف . و أصله الاندفاع بكثرة ، أطلق على الخروج من عرفة لما يتفق فيه من اندفاع الجمع الكثير منه كإفاضة الماء ، و هو متعد ، لا لازم ، أي يفيض نفسه ، بعد غروب الشمس المعلوم بذهاب الحمرة المشرقية بحيث لا يقطع حدود عرفة حتى تغرب إلى المشعر الحرام .